Sermon 222

خطبه ۲۲۲-تلاوت رجال لا تلهیهم... ارزش یاد خدا همانا خدای سبحان و بزرگ، یاد خود را روشنی بخش دلها قرار داد، تا گوش پس از ناشنوایی بشنود، و چشم پس از کم نوری بنگرد، و انسان پس از دشمنی رام گردد، خداوند که نعمتهای او گرانقدر است، در دورانهای مختلف روزگار، و در دوران فترت (تا آمدن پیامبری پس از پیامبر دیگر) بندگانی داشته که با آنان در گوش جانشان زمزمه می‌کرد، و در درون عقلشان با آنان سخن می‌گفت. که چراغ هدایت را با نور بیداری در گوشها و دیده‌ها و دلها برافروختند، روزهای خدایی را به یاد می‌آوردند و مردم را از جلال و بزرگی خدا می‌ترساندند، آنان نشانه‌های روشن خدا در بیابانهایند، آن را که راه میانه در پیش گرفت می‌ستودند، و به رستگاری بشارت می‌دادند، و آن را که به جانب چپ یا راست کشانده می‌شد، روش او را زشت می‌شمردند، و از نابودی هشدار می‌دادند، همچنان چراغ تاریکیها، و راهنمای پرتگاهها بودند. همانا! یاد خدا را مردمی است که آن را بجای دنیا برگزیدند، که هیچ تجارتی یا خرید و فروش، آن‌ها را از یاد خدا باز نمی دارد، با یاد خدا روزگار می‌گذرانند، و غافلان را با هشدارهای خود، از کیفرهای الهی می‌ترسانند. به عدالت فرمان می‌دهند، و خود عدالت گست رند، از بدیها نهی می‌کنند و خود از آن‌ها پرهیز دارند. با اینکه در دنیا زندگی می‌کنند گویا آن را رها کرده به آخرت پیوسته اند، سرای دیگر را مشاهده کرده، گویا از مسائل پنهان برزخیان و مدت طولانی اقامتشان آگاهی دارند، و گویا قیامت وعده‌های خود را برای آنان تحقق بخشیده است، آنان پرده‌ها را برای مردم دنیا برداشته اند، می‌بینند آنچه را که مردم نمی نگرند، و می‌شنوند آنچه را که مردم نمی شنوند، اگر اهل ذکر را در اندیشه خود آوری، و مقامات ستوده آنان، و مجالس آشکارشان را بنگری، می‌بینی که آنان نامه‌های اعمال خود را گشوده، و برای حسابرسی آماده‌اند که همه را جبران کردند. اعمال کوچک و بزرگی که به آنان فرمان داده شدند و کوتاهی کردند، یا اعمالی که از آن نهی شده و مرتکب گردیدند، بار سنگین گناهان خویش را بر دوش نهاده، و در برداشتن آن ناتوان شدند، گریه در گلویشان شکسته، و با ناله و فریاد می‌گریند و با یکدیگر گفتگو دارند، در پیشگاه پروردگار خویش به پشیمانی اعتراف دارند. آن‌ها نشانه‌های هدایت، و چراغهای روشنگر تاریکیها می‌باشند، فرشتگان آنان را در میان گرفته، و آرامش بر آن‌ها می‌بارند، درهای آسمان برویشان گشوده، و مقام ارزشمندی برای آنان آماده کرده اند، مقامی که خداوند با نظر رحمت به آن می‌نگرد، و از تلاش آن‌ها راضی، و منزلت آن‌هارا می‌ستاید، دست به دعا برمی دارند، و آمرزش الهی می‌طلبند، در گرو نیازمندی فضل خدا، و اسیران بزرگی اویند، غم و اندوه طولانی دلهایشان را مجروح، و گریه‌های پیاپی چشمهایشان را آزرده است، دست آنان به طرف تمام درهای امیدواری خدا دراز است، از کسی درخواست می‌کنند که بخشش او را کاستی، و درخواست کنندگان او را نومیدی نیست. پس اکنون به خاطر خودت، حساب خویش را بررسی کن زیرا دیگران حسابرسی غیر از تو دارند.