Saying 367

اى مردم! کالاى دنیا همچون گیاهان خشکیده وباخیز است پس از چنین چراگاهى دورى گزینید دل کندن از آن لذت بخش‌تر از دل بستن به آن است و به قدر ضرورت از دنیا برداشتن بهتر از جمع‌آوری ثروت فراوان است آن کس که از دنیا بسیار برداشت، محکوم به فقر و نیازمندى است آن که از دنیا بی‌نیازی جست راحتی برای او رقم خورده است و آن که او را زینت دنیا فریفت دچار کوردلی می‌گردد و آن که عشق دنیا را بدل گرفت، درونش پر از اندوه می‌شود و آن غم و اندوه‌ها در خانه دلش رقصان می‌گردد اندوهی که او را مشغول می‌دارد و او را محزون می‌کند تا آن گاه که گلویش بگیرد و در گوشه ای بمیرد و رگ‌های حیاتش قطع گردد نابود کردن او برای خدا آسان است و افکندنش در گور بر دوستانش سهل باشد. انسان مؤمن بدنیا با چشم عبرت می‌نگرد و از دنیا به اندازه ضرورت برمی‌دارد و با خشم و کینه، سخن دنیا را می‌شنود اگر بگویند کسی ثروتمند شد، دیری نگذرد که گویند تهیدست گردید و اگر به بودنش شادمان شوند با مرگش اندوهگین گردند این حال دنیاى آنان است و هنوز «روزى که در آن متحیر و سرگردان خواهند بود» فرا نرسیده است.